Żyjesz w czasach pandemii i nie chcesz zachorować, ale uważasz, że bardziej niebezpiecznie niż np. na Wyspach Kanaryjskich jest w lokalnym Lidlu, obok którego jest punkt wymazowy i gdzie połowa ludzi nosi maseczki pod nosem - robisz test i z negatywnym wynikiem jedziesz tam, gdzie ludzie karnie noszą prawidłowo maseczki i gdzie słońce świeci 340 dni w roku :) 

Wyspy Kanaryjskie są idealnym miejscem na przeczekanie zimowej fali zachorowań. Choć politycznie należą do Hiszpanii, geograficznie to w zasadzie Afryka, a do wybrzeża Maroko jest rzut beretem. Oznacza to, że w styczniu jest 20-22 stopnie, świeci słońce i spokojnie można plażować :) Na wyspie jest też światłowód, także odpowiedni modem zapewnia wystarczającą przepustowość do pracy czy nauki dla 4-5 osób naraz. Nie mówiąc o służbie zdrowia, która jest tutaj na naprawdę wysokim poziomie.

 Idąc tym tokiem rozumowania, korzystając zarazem z opcji zdalnej pracy i nauki, wylądowaliśmy na Teneryfie, jednej z najpopularniejszych wysp na archipelagu Islas Canarias. Uzbrojeni oczywiście w obowiązkowe kody QR z hiszpańskiej strony Spain Travel Health i negatywne wyniki testu PCR w j. angielskim, za miejscówkę obraliśmy mieszkanie w kompleksie prywatnych apartamentów ze światłowodem (my!) i basenem (dzieciaki!) na południu wyspy, w okolicy Adeje.

Na wyspie przyda Wam się samochód, drogi są świetne, dobrze oznaczone i będziecie mogli się zatrzymywać w tylu punktach obserwacyjnych, czyli miradores, ile dusza zapragnie! 

Nie ograniczajcie się do wjazdu i zjazdu kolejką na szczyt, choć na pewno widoki są zacne. Uwaga na osoby podatne na chorobę wysokościową, częste objawy to nudności i ból głowy, mija szybko po powrocie na niziny... W czasach korony kolejka nie działa codziennie, jej działanie jest też uzależnione od pogody, w mocno wietrzne dni nie jest uruchamiana, dlatego najlepiej jest sprawdzać sytuację na oficjalnym  facebookowym profilu Volcano Teide.

Warto spędzić więcej czasu u podnóża i skorzystać z jednej z tras trekkingowych w okolicy. My byliśmy zachwyceni wycieczką dookoła formacji skalnej Roques de Garcia, z początkiem i końcem przy La Ruleta Vista Point, poziom trudności łatwy, czas ok. 2h marszu. To właśnie tam jaszczurki jadły nam sałatę z ręki :)

Na północy wyspy znajduje się magiczne miejsce, jakby wyjęte z kart powieści Tolkiena, gdzie chmury i słońce przeświecające przez gałęzie drzew tworzą baśniowy klimat. W styczniu ciężko tam trafić na dobrą pogodę, ale i tak warto! Można przeznaczyć tam czas na bajkowe trekkingi piesze, można też przejechać samochodem, zależy ile godzin możecie na góry Anaga przeznaczyć. Oto na jakie widoki musicie się przygotować :)

Tę wycieczkę na północy trzeba zrobić dla widoków. Plusem jest to, że w zasadzie od początku wycieczki panorama jest powalająco piękna! Samochód można zostawić w okolicy restauracji El Fronton i dalej wzdłuż wybrzeża w górę na piechotę. Sami oceńcie czy warto :)

W styczniu sam wąwóz był jeszcze zamknięty, ale już w kwietniu miał zostać ponownie udostępniony dla turystów. Natomiast warto przejechać się samą drogą i zatrzymać w miradores, a także przespacerować po wiosce, bo widoki są przecudowne.

Jechaliśmy tam głównie z powodu niekoniecznie plażowej pogody oraz dlatego, że nasze dzieciaki wyjątkowym sentymentem darzą foki i lwy morskie :) Nie spodziewaliśmy się efektu wow, dlatego byliśmy tym bardziej miło zaskoczeni atrakcjami na miejscu. Dodam tylko, że spędziliśmy tam dobre 4 godziny! Na nasze oko, zwierzęta w tym niewielkim zoo były naprawdę dobrze zaopiekowane i zadowolone, a pokaz dzikich ptaków był niesamowicie interesujący. Ten dreszczyk emocji, gdy ogromny mięsożerca muska cię skrzydłem, przelatując tuż nad twoją głową - bezcenny! Jak nie pada, można tez skorzystać z toru zjazdowego, my niestety nie doczekaliśmy, aż wyschnie, bezpieczeństwo przede wszystkich. 

Kolejny post o naszych ulubionych restauracjach i plażach na Teneryfie już wrótce, stay tuned :)

Zbliżając się do San Gimignano, oczom ukazuje się niezwykły widok, górujące nad okolicą wieże do złudzenia przypominają drapacze chmur, a wrażenie jest jakbyśmy podjeżdżali do nowojorskiego Manhattanu.

Wszystkie parkingi znajdują się blisko murów, także po krótkim spacerze jesteśmy już w dających błogi cień wąskich uliczkach. Zapach trufli nęci z każdego rogu, ale postanawiamy, że na lunch musimy najpierw zasłużyć :) Torre Grossa ma wystarczająco dużo schodów, żeby wybaczyć sobie późniejszą kulinarną rozpustę! Ze szczytu rozpościera się przepiękny widok na całe miasteczko, pozostałe wieże, a także na urokliwą XIII wieczną studnię, zajmującą centralny punkt Piazza della Cisterna. Ostatni fragment to po prostu drabina, także wspinaczka jest dla dzieci ekscytującym dodatkiem do całej wyprawy!

W cenie biletu jest też do obejrzenia muzeum z freskami, warto tam również zajrzeć.

Jeśli jesteście już w okolicy, koniecznie wpadnijcie na słynne lody przy Piazza della Cisterna. Zawsze jest tam duża kolejka, nie bez powodu oczywiście, mniam! :)

Volterra trochę nas onieśmieliła, zwłaszcza po kompaktowym San Gimignano. Założona prze Etrusków, położona na wzniesieniu, słynąca z wyrobów z eleganckiego alabastru, zachwyca nie tylko klasycznymi wąskimi toskańskimi uliczkami, ale i imponującymi ruinami Teatro Romano. Fani sagi Zmierzch zapewne wiedzą, że miasto nie zgodziło się na kręcenie na jego terenie drugiej części filmowej trylogii, co nie ujmuje bynajmniej miastu tajemniczości i uroku i nie przeszkadza większości turystów podążać śladami Edwarda i Belli.

Warto zaparkować tam na wielopoziomowym, wykutym w skale tuż pod starym miastem parkingu, samochód się nie nagrzeje, a my mamy odległość spacerową od starego miasta i dającego ochłodę w gorący dzień Parco Archeologico.







Ciąg dalszy nastąpi!